KONICZYNA – Trifolium (Papilionaceae) 

Koniczyna biała – Trifolium repens 

Koniczyna czerwona – Trifolium purpureum 

MAGIA 

Koniczyna od zawsze była symbolem szczęścia, już ponad 2000 lat temu została uznana przez druidów za roślinę świętą. Dzięki niej szamani i druidzi komunikują się z duchami.
Koniczyna biała posiada również właściwości oczyszczające i ochronne naparem z czterolistnych koniczyn oczyszczane są ołtarze do czynienia magii.

Czterolistna koniczyna symbolizuje cztery strony świata i cztery pory roku. Każdy z listków odpowiada szczęściu w innej dziedzinie a są to: miłość, zdrowie, finanse oraz powodzenie.

Pięciolistna przynosi szczęście w serze uczuciowej, zwiastuje udany związek, nową miłość lub romans.

Jeśli prześladuje Cię pech poszukaj czterolistnej koniczyny i włóż ją do lewego buta, a pech odejdzie od Ciebie.

Kiedy znajdziesz czterolistną koniczynkę koniecznie ją zabierz i ususz, to doskonały talizman na szczęście.

Jeśli chcesz zawiązać swoją  miłość na wieki podaruj ukochanej osobie połowę czterolistnej koniczynki, a drugą pozostaw sobie.

WŁAŚCIWOŚCI, ZASTOSOWANIE, ZBIÓR

„Według mniemania ludowego koniczyna posiada cudowne własności lecznicze.
Syreński (1613) twierdził, że garb na plecach i na piersiach spędza koniczyna gotowana w winie z białą bukwicą [pierwiosnkiem lekarskim] (Primula veris L.) i przykładana na schodzie Księżyca stosuje się na ból głowy (pow. Żywiec), a na Kaszubach na ból głowy robią okłady z gorącej koniczyny.
Wywar kwiatu T. montanum stosuje się przeciw kaszlowi. Polacy nadniemeńscy gotują kwiat i używają do płukania przeciw wrzodowi w gardle.
Odwar koniczyny polnej używany jest jako lekarstwo przeciw bólom żołądka i biegunce (Krakowskie, Lubelskie, Wileńskie).
Z liści zroszonej koniczyny robi się okłady na serce. Ziele stosuje się w kobiecych przypadłościach (pow. Lesko). kładzie się pod poduszki dzieciom, aby dobrze spały (pow. Bóbrka). Również używa się do kąpieli dzieci słabych i niedorosłych (okolice Krakowa). Wywarem ziela T. arvense leczy się przestrach. Kwiat skubany tej koniczyny polnej przykłada się na oparzenia (okolice Wieliczki). Koniczynę tę daje się także krowom po ocieleniu. W tym celu daje się bydłu także T. fibrinum (pow. Żywiec).”
(fragmenty Książki „Rośliny w wierzeniach i zwyczajach ludowych”

Koniczyna biała  – bylina o leżących łodygach dorastających do 40 cm długości. Liście złożone z trzech szerokoodwrotnie-jajowatych listków. Kwiatostan kulisty, białe kwiaty, różowo nabiegłe, pachnące miodem, owoc – strąk. Roślina pospolita rośnie na łąkach, ugorach, pastwiskach, niekiedy uprawiana dla celów paszowych.

Ziele zawiera flawonoidy, olejek eteryczny, karotenoidy, białkowce, witaminy (tiaminę, kw. askorbinowy, ryboflawinę, tokoferol, fitochinony), kumaryny, sole mineralne: sód, potas, magnez, wapń, fosfor, chlor, krzem, żelazo, mangan, miedź, molibden, cynk, kobalt, glikozydy cyjanogenne, saponiny, chlorofil i in..

Koniczyna czerwona – roślinka wieloletnia dorastająca do 60 cm.  Liście złożone z trzech eliptycznych lub szeroko jajowatych jasno- lub ciemnozielonych listków osadzonych na wspólnym ogonku liściowym. Kwiatostany główkowate, kwiaty, różowe, purpurowe, rzadziej czerwone. Owoc strąk. Rośnie na łąkach. Jest rośliną uprawianą do celów paszowych.

Zawiera flawonoidy, izoflawony, glikozydy, karotenoidy, olejek eteryczny, witaminy:C, B, K, E, M i in., kw. kumarynowy, kw. salicylowy, kw. dikarboksylowy i kw. ketoglutarowy, sole mineralne; sód, potas, magnez, wapń, fosfor, siarka, chlor, krzem, żelazo, mangan, miedź, molibden, cynk, fluor, kobalt.

Działanie obu koniczyn jest podobne. Wyciągi z nich działają moczopędnie, przeciwzapalnie, przeciwobrzękowo, wzmacniająco, wykrztuśnie, żółciopędnie, odkażająco.
Regulują miesiączkowanie, regulują wypróżnienia i metabolizm, oczyszczają krew ze szkodliwych substancji. Wzmacniają naczynia krwionośne, działają przeciwzakrzepowo, likwidują zastoje krwi oraz limfy, przyśpieszają gojenie się ran, zapobiegają również wypadaniu włosów.
Zalecane przy osłabieniu, niedokrwistości, zapaleniu przydatków, kamicy i zapaleniu pęcherza moczowego oraz nerek, kaszlu, nieżycie układu oddechowego, przy zatruciach.
Polecana również na kobiecie dolegliwości, obecność w kwiatach izoflawonoidów (izoflawonów), zaliczane są do grona fitoestrogenów, czyli substancji o właściwościach estrogenopodobnych. Działają podobnie do żeńskich hormonów płciowych, ale nie niosą ryzyka wystąpienia skutków ubocznych.

Zewnętrznie koniczyna stosowana jest na trądzik, rany, otarcia naskórka, łupież, zapalenie pochwy, stany zapalne oczu i powiek, odparzenia, oparzenia, wypadanie włosów.

Warto również wiedzieć, że roztarte świeże kwiaty działają łagodząco na lekkie oparzenia i ukąszenia owadów.
Koniczyna doskonale nadaje się do uprawy w ogrodzie.
Kwiaty oraz listki koniczyny możemy spożywać wprost z krzaczka, wyciskać do soczków, dodawać do sałatek i koktajli, są bardzo smaczne i bardzo efektowne, pięknie ozdobią nasz deserek czy suróweczkę, to cenne i bogate źródło witamin A, B, C, E i P, a także mikroelementów (wapnia, żelaza, magnezu, potasu, fosforu, selenu) oraz niewielkich ilości garbników, karotenu i olejków eterycznych.

Koniczyna jest pożywna, bogata w cenne składniki istotne dla ludzi oraz zwierząt, a przy tym szybko rośnie. Nie wywołuje też żadnych alergii. Gleba, na której rośnie koniczyna, wzbogacana jest dzięki niej w azot.

Ziele zbieramy podczas rozkwitania. W przypadku zbioru ziela koniczyny czerwonej kwiaty ścina się wraz z szypułkami i górnymi liśćmi, a następnie suszy w przewiewnych, zacienionych miejscach. W przypadku suszenia w suszarce lub piekarniku nie przekraczamy temperatury 35 stopni.

40-80 malutkich strączkach koniczyny znajduje się po kilka jasnych serduszkowatych nasion. Warto je zbierać, nasiona te możemy ususzyć, zmielić i przygotować z nich mączkę lub hodować pyszne, bardzo zdrowe kiełki.

NAPAR

2-3 łyżki kwiatów lub ziela zalać 2 szklanki wrzącej wody, odstawić na 20 minut pod przykryciem, przecedzić. Zażywać 3-4 razy dziennie po 200 ml. dzieci po 100-150 ml.

NALEWKA 

0,5 szklanki ziela lub kwiatów zalać 400 ml. wódki, wytrawiać 14 dni, przefiltrować. Zażywać 3-4 razy dziennie po 10 ml.

OLEJEK (problemy skórne) 

50 ml nalewki (lub intraktu) mieszamy z 30 gramów gliceryny, 15 ml oleju kamforowego, 1 ml. olejku herbacianego i 1 ml. olejku cytrynowego. Następnie  wlać 50 ml. oleju z pestek winogron lub awokado i dobrze wymieszać. Stosować do wcierań przy suchym zapaleniu skóry, przy cellulitis, rozstępach skóry i przy trądziku na skórze suchej.

MIESZANKA Dr. RÓŻAŃSKIEGO 

Po 1 łyżce stołowej koniczyny, glistnika, nostrzyka oraz pokrzywy. Wymieszać, 2 łyżki mieszanki zalać 1 szklanki wrzącej wody, odstawić na 20 minut, przecedzić. Zażywać 2-3 razy dziennie po 150 ml.
Stosować przy upławach, zapaleniu przydatków, zaburzeniach miesiączkowania, stanach  przedmiesiączkowych, bolesnym miesiączkowaniu, bólach brzucha, wyczerpaniu nerwowym, bezsenności, lękach depresyjnych.

SOK KONICZYNOWY 

1 szklanka kwiatków koniczyny, 2 szklanki soku jabłkowego, 2 szklanki wina półwytrawnego różowego lub białego, sok z połowy cytryny, 1 szklanka cukru.

Zagotować sok jabłkowy i wino. Zalać oczyszczone kwiatki koniczyny i pozostawić w ciemnym miejscu na dobę. Przez ściereczkę odcedzić napar mocno wyciskając kwiaty. Dodać sok z cytryny, cukier. Powoli doprowadzić do wrzenia, gotować ok. 3 min. mieszając. Wlać do wyparzonych słoiczków, zakręcić i odwrócić do góry dnem. Przechowywać w chłodnym i ciemnym miejscu.

SYROP 

0,5 szklanki świeżych kwiatów zalać 150 ml. wody, zasypać 100 ml. cukru kokosowego lub trzcinowego, gotować 5 minut. odstawić na 20 minut, dobrze odcisnąć kwiaty, dodać sok z 1 cytryny. Zażywać 3 – 4 razy dziennie po łyżce stołowej.

KĄPIEL KONICZYNOWA

Dużą garść kwiatów zalać 2 l. wrzącej wody. Zaparzać pół godziny pod przykryciem. Przecedzić i wlać do wanny z ciepłą wodą. Kąpiel w wywarze powinna trwać 15 minut. Koniczyna czerwona działa na skórę odkażająco, ujędrniająco i wzmacniająco. Do kąpieli można wlać parę kropli olejku lawendowego. W przypadku nadmiernej potliwości do naparu dodać 2 łyżki szałwii lekarskiej.

NAPAR NA UPŁAWY 

Przy upławach koniczynę należy wymieszać z pokrzywą w proporcji 1:1 i zaparzać 15 minut pod przykryciem, pić w ilości 200 ml. i jednocześnie warto stosować nasiadówki. Do nasiadówek warto sporządzić mieszankę z następujących ziół: kora dębu, kwiat nagietka, rumianku, koniczyny lub malwy czarnej, ziele krwawnika, babki lub prawoślazu.

Na koniec taka ciekawostka o koniczynie otóż koniczynka trójlistna to jeden z symboli Irlandii. Według legendy, wykorzystał ją Święty Patryk poprzez pokazanie tej rośliny jako jednej łodygi z trzema liśćmi do zobrazowania istoty Trójcy Świętej. W dniu św. Patryka (17 marca), „shamrock” koniczyna jest noszona w klapie ubrania przez Irlandczyków na całym świecie.

UWAGA !
Koniczyny nie mogą stosować kobiety w ciąży, karmiące piersią, osoby z nowotworami hormonozależnymi. Kobiety przyjmujące estrogeny lub stosujące hormonalną terapię zastępczą powinny zasięgnąć porady lekarza przed zastosowaniem koniczyny.
Materiały zawarte na tej stronie nie stanowią żadnej porady o charakterze medycznym, służą one wyłącznie w celach informacyjnych. Nie odpowiadam za złe zastosowanie lub zrozumienie powyższych treści.
Wszelkie kuracje lecznicze należy skonsultować z lekarzem.
Jeśli chcesz umówić się na konsultację, poradę lub dobór ziół lub kuracji, napisz do mnie maila. Zapraszam serdecznie.
zielnikdziewanna@gmail.com

Z miłością Dziewanna.

Korzystałam z własnych zapisków, z własnej wiedzy oraz
Fitoterapia – ziołolecznictwo dr. H. Różański
„Rośliny w wierzeniach i zwyczajach ludowych” Słownik Adama Fischera Monika Kujawska, Łukasz Łuczaj
Joanna Sosnowska, Piotr Klepacki